Mijn Iran Project

Site Menu

Iran Project
-
-
-
-
-
-
-
-
-
- De afronding, 2007
-
-

Dit wordt de laatste nieuwsbrief over het project. Ons project wat heel succesvol is gebleken en nog is.

In het laatste kontakt met Truus en de NGO-dames hebben we de stand van zaken besproken en die ziet er als volgt uit:

Bij de allerkleinsten werken nog 2 van onze meisjes, maar die worden sinds september betaald door Iraanse sponsors. Mrs. Mirnajafee heeft erg haar best gedaan -op ons aanraden- om sponsors te vinden zodat de extra hulp kan doorgaan, en met succes dus! Tot sept. 2008 heeft ze toezegging. Truus heeft nog een jaar een maandelijks budget voor luiers. Zij houdt daardoor contact. En de NGO blijft betrokken bij de scholing van medewerksters. Maar verder hebben we geen financële bemoeienissen meer met dit huis. Er zijn ook geen Bam-kinderen meer. De meeste zijn intussen in een pleeg- of adoptiegezin geplaatst of bij familie.

Bij de kleuters is het ook rustiger en daar werkt nog 1 meisje van ons. Dat is genoeg. Maar ook in dit huis gaat scholing en training via de NGO door. Dat heb ik vooral kunnen doen: de noodzaak van training en scholing aangegeven om iets meer voor de kinderen te kunnen betekenen dan ‘oppas’. En deze noodzaak is opgepikt en de goede invloed ervan is ervaren. De NGO is inmiddels een vast contact in de weeshuizen waarlangs de scholing verloopt, waarlangs meisjes worden aangenomen en vrijwilligers geworven en waarmee van gedachten wordt gewisseld over wat nodig is.

We hebben gekeken hoe we het vrijgekomen geld het beste kunnen besteden en dat gaat naar Bam. Ik vind dat zelf een mooie gedachte. Het is allemaal begonnen met Bam en het eindigt daar. De cirkel rond.

De NGO heeft intussen de verantwoordelijkheid voor een van de noodschooltjes op zich genomen. Ook financieel. Een flinke taak en zorg erbij. Tegelijk is er in Bam een geboortegolf geweest (of nog gaande) na de aardbeving. Dus heel veel nieuwe kleintjes en een nog steeds ontregelde stad, waar beide ouders hard moeten werken voor een dak boven het hoofd en levensonderhoud. Voor deze allerkleinsten wordt ook weer opvang georganiseerd.

Intussen is door de NGO een project voor alleenstaande ouders gestart, die er veel zijn natuurlijk. Hiervoor organiseren ze een soort counselingmiddagen onder professionele leiding. En families die weeskinderen hebben opgenomen worden ook nog steeds financieel gesteund. Het geld dat we hebben gaat dus naar bovengenoemde projecten. We vertrouwen het de NGO toe. En daarmee is onze directe bemoeienis afgelopen.

Wat kan ik nog toevoegen. Ik ben heel dankbaar dat ik dit heb kunnen doen en dat jullie met zijn allen zo gul en enthousiast en vol vertrouwen in mij, hebben gereageerd op mijn eerste hartekreet en volgende ‘bedelbrieven’.

Ik sluit af met de woorden die de directeur van de weeshuizen tot mij sprak bij het afscheid:

“The glory and beauty of life is due to the existence of people who forget about themselves and take great steps towards serving mankind. These people seem like rain on thirsty land.”

Voor jullie!

In verbondenheid
Rina Vromans

Mijn nieuwe, geheel andere ‘project’ ligt in Frankrijk. Kijk op www.fermedelarochelle.nl, dan weet je waar ik de komende periode mijn tijd en energie inzet.