Mijn Iran Project

Site Menu

Iran Project
-
-
-
-
-
-
-
-
- Derde trip Mrt. 2006
-
-
-

Maart 2006

Lieve mensen, sponsors van het Iranproject

Heel erg tevreden en onder de indruk ben ik teruggekomen uit Iran. Ik ben blij dat ik toch weer met eigen ogen ben gaan zien! En wat ik zag, ontroerde me en maakte me erg blij. Allereerst viel me bij binnenkomst in het Kermanian weeshuis (van 4 - 6 jaar) op, dat de chaos verdwenen was. Ik werd ook niet bestormd door gillende kinderen. De kinderen zijn in kleine groepen gedeeld en waren allemaal in een eigen ruimte bezig met tekenen en knutselen onder leiding van een van onze meisjes. Er werden tekeningen onder mijn neus geduwd en ik moest natuurlijk alle schriftjes zien en bekijken en iedereen ‘prijzen’.

Een ongelooflijk verschil met mijn eerste kennismaking! Ik zag vrolijk opgesierde gangen met boven iedere deur een afbeelding, die de kinderen laat zien wat er in die ruimte gebeurt of wat de bedoeling is. Een tekening van bedjes met slapende kindjes erin boven de slaapkamers, tandenpoetsende kindjes bij de doucheruimte, etende kindjes bij de eetkamer enz. Heel overzichtelijk en structuur biedend. En binnen in de speelruimtes overal tekeningen aan de muren en knutselwerkjes. Ik kon zien dat er met de kinderen gespeeld wordt, dat er meer opvoedend gewerkt wordt. Een regelrecht gevolg van de aanwezigheid van onze meisjes in de beide weeshuizen en van de invloed die we op die manier kunnen uitoefenen. Invloed via adviezen, scholing (wat de dames van de ngo voor hun rekening hebben genomen) en via de voorbeeldfunctie. Op aanraden van ons heeft ieder kind nu bv. een eigen kastje naast het eigen bed waar stap voor stap eigen spulletjes in komen, afhankelijk van de ‘zorg’ die ze ontwikkelen voor hun spullen. Ook ligt in ieder bed een eigen knuffel! Ik zag even in gedachten weer de verscheurde knuffels van mijn eerste bezoek...

Met kleine slaapkamers voor 6 - 8 kinderen kun je dit soort dingen introduceren. En dit is slechts een van de vele goede veranderingen! De nieuwe directrice is ook bezig met het langzaam vervangen van oude verzorg-medewerksters door meer gekwalificeerde en enthousiaste leidsters. Het loopt hier gewoon goed inmiddels en er is goed overleg met de NGO voor pedagogische adviezen.

Er is een beweging in gang gezet. Een onomkeerbare beweging!

En niet alleen bij de kleuters, maar ook bij de allerkleinsten in het Madar huis. Daar zijn onze meisjes iedere ochtend. Dit huis staat onder grotere druk, omdat hier doorlopend baby's worden ‘afgeleverd’ die ze niet mogen weigeren. Twee van onze meisjes zijn bij de peutergroep en twee zijn bij de 1-jarigen aan het werk nu. Dit huis ontvangt dus veel extra steun, die ze erg goed kunnen gebruiken en waar ze heel blij mee zijn.

Terug naar het doel van mijn reis: het aankondigen van mijn terugtrekken en hoe het project goed af te ronden.

Wat ik in mijn vorige verslag ook al schreef: de meeste Bam-kinderen zijn weg. Opgehaald nog door familie, opgenomen in gezinnen in Kerman of geadopteerd. Er is een heel aktief maar ook zorgvuldig beleid gevoerd hiervoor door het weeshuis. Vlak na de aardbeving werd de deur platgelopen door kinderloze echtparen uit het hele land, die snel een kindje wilden meenemen in de chaos. Het weeshuis heeft toen een termijn van een jaar ingesteld, waarbinnen geen kind geadopteerd kon worden.

Als ik nu rondkijk, zie ik nog maar een paar van ‘mijn’ kinderen van het eerste uur. De kinderen die nu een plek hebben gevonden in een gezin, hebben in de chaotische tijd na de aardbeving alle steun die mogelijk was, van ons gehad. Deze ervaring van intense aandacht dragen ze in zich mee, voor altijd.

Mijn impuls om naar Bam te gaan en wat te doen voor de weeskindjes, heeft veel vruchten opgeleverd. Veel meer als ik had kunnen en durven dromen. Naast het aannemen en inzetten van onze meisjes in beide weeshuizen en alle praktische aankopen die we gedaan hebben, is er een stroom op gang gebracht waarbinnen er op een nieuwe manier naar de kinderen wordt gekeken en wordt gewerkt. De betrokken partijen werken steeds beter samen en er is sprake van overleg, bevruchting. De weeshuizen zien het effect van de nieuwe aanpak op de kinderen! En dit zal zeker doorzetten! En nu de meeste Bam-weesjes een thuis hebben gevonden, kan ik mij terugtrekken. Steun en geld zijn natuurlijk altijd nodig en welkom, maar ik voel dat mijn taak is volbracht.

Dit heb ik eerst met Truus en de NGO besproken en later zal het worden meegedeeld aan de weeshuizen. Ik heb beloofd dat ik nog één keer een beroep zal doen op alle trouwe sponsors en dat we het geld dat binnenkomt zullen gebruiken om een goede afronding te garanderen. Dit betekent dat we gekozen hebben om na half september, als dit 2e jaar afloopt, de uren van de meisjes te gaan halveren. In de hoop dat er zoveel geld binnenkomt dat we een uitloop zullen hebben van twee jaar! Het is belangrijk om onze meisjes zo lang mogelijk aan het werk te houden in de weeshuizen en zo invloed te houden. De uren terugbrengen tot de helft (per dag) maakt het afronden ook concreet voor de weeshuizen en worden ze gestimuleerd om na te gaan denken over hoe ze het zelf willen gaan oppakken en verder uitbouwen.

Over de straatopvang in Bam zelf, hoorde ik ook goed nieuws. Drie van de vier opvangplekken vallen sinds kort weer onder de officiële verantwoordelijke instanties die dus nu daarvoor zorg dragen. Nog een plek wordt door de NGO verzorgd en door ons financieel gesteund. Langzaam komt er ook in Bam weer structuur.

Aan het eind van mijn verblijf werd ik uitgenodigd voor een officiële afscheidsbijeenkomst. Alle betrokkenen, en ook de hoogste baas en zijn adjunct, zaten in een kring met in het midden een tafel vol lekkernijen. Filmcamera en fototoestellen aanwezig! Er werd teruggeblikt en de directrice Mrs. Mirnajafee, vertelde hoe ze mij hadden aangetroffen de eerste keer, hoe verbaasd ze waren en niet begrepen wat ik kwam doen. De psychologe vertelde hoeveel ze geleerd had van mij bezig zien met de kindjes. Ik moest het hele verhaal van mijn komst nog eens vertellen en alles werd door Truus vertaald. De algemeen directeur (grote baas) hield een mooi verhaal over samenwerking en dat “het hart van mensen geen grenzen kent” en dat ik daar een voorbeeld van ben. Hij eindigde met het uitreiken van een oorkonde met tekst in het farsi en het engels. Hij sprak hierbij zijn grote dankbaarheid uit en het ontroerde me allemaal erg. Toen werd ik weer uitgenodigd om nog wat zeggen en heb ik de kans gegrepen om jullie allemaal er even bij te halen en dat jullie financiële steun en vertrouwen het mij mogelijk hebben gemaakt, dit allemaal te doen. Uiteindelijk kregen we thee en ‘sweets’ en fruit. In Iran hoort fruit er altijd bij. Als laatste kwamen onze meisjes met een afscheidskado: een tekening van een droevig-kindje-met-traan (!) door een van hen gemaakt. Ik heb het in dank aanvaard.

Al met al een roerend afscheid!

En nu komt voor de laatste keer de vraag aan jou/jullie om een bijdrage te storten op

Giro 1766153
t.n.v. M.H.Vromans
Keurvorststraat 17
6584 EG Molenhoek

voor de goede afloop van ons project. Hoe meer geld, hoe langer we kunnen afbouwen en de weeshuizen pedagogisch/psychologisch steunen met raad en daad en aanschaf van materialen, wat alle weeskindjes ten goede komt!

Duizendmaal dank voor jullie financiële steun en vertrouwen!

In verbondenheid.

Rina Vromans

Lees ook dit mooie artikel uit De Gelderlander van 27 maart 2006.

Erg aanbevolen: de aangrijpende, maar mooie film: “Voices of Bam” die vanaf nu in filmhuizen draait.