Mijn Iran Project

Site Menu

Iran Project
-
-
-
-
- Update Mei 2005
-
-
-
-
-
-
-

Mei 2005

Het gaat goed met ons project!

Al zijn er veranderingen te melden en heb ik wel even in de zenuwen gezeten of alles weer op orde zou komen.

Een week of acht geleden, belde Truus mij om te zeggen dat ze de uitbetalingen aan de meisjes niet meer wil doen. Ze kan en wil de wettelijke verantwoordelijkheid niet dragen. Even zonk mijn hart in mijn schoenen en voelde Iran zo onbereikbaar ver weg, te ver om even bij Truus langs te gaan en de situatie te bepraten.

Ik heb natuurlijk iemand nodig in Kerman die de zaken behartigt en Truus is van onschatbare waarde totnutoe. Zij spreekt Farsi en is het project zeer toegenegen. En ik kan gemakkelijk met haar overleggen in onze moers taal.

Een aantal weken zijn de mails over en weer gevlogen en is er druk overlegd tussen Truus, Mehra en mij. Ik heb even op het punt gestaan om er heen te gaan, want op afstand zulke zaken regelen vind ik niet simpel. Maar we hebben het via de mail voor elkaar gekregen. Gelukkig en tot ieders tevredenheid.

Mehra heeft zich bereid verklaard de betalingen (opleiding en thema-middagen doet ze al) van de meisjes op zich te nemen, maar wel via haar ngo. Mehra is een heel bevlogen vrouw die naast haar eigen drukke baan als direkteur van een grote kinderopvang, in allerlei hulpprojecten zit en een eigen kleine ngo (drie vrouwen) heeft die voornamelijk straatopvang organiseert en verzorgt. In Bam, na de aardbeving, was zij de eerste die hulp bood en nog biedt! Ik heb hierover eerder geschreven in mijn reisverslagen. Een deel van ‘ons’ geld is via haar kleine ngo naar de straatopvang in Bam gegaan. Dus er is een ander kanaal nu, maar ook fantastisch. Truus blijft de maandelijkse inkopen voor de weeshuizen doen en houdt ook kontakt met de meisjes. Zij waakt over het wel en wee!

Inmiddels heeft Truus mij bericht dat onze meisjes met de kinderen een voorstelling hebben verzorgd ter gelegenheid van een of andere feestdag. Zij heeft mij beloofd hier foto's van te sturen, die ik dan op de website zal laten zetten.

Verder valt de nieuwe directeur (bij de kleuters) erg mee. Mehra en Truus hebben een bijeenkomst met haar belegd om uit te leggen wat onze meisjes daar doen en hoe ze daar terecht zijn gekomen. Zij liet in het gesprek merken heel goed de waarde van onze meisjes te zien. Zij beseft ook de noodzaak van een meer betrokken begeleiding en ziet dat haar eigen leidsters dit niet willen of kunnen. De meesten zijn niet geïnteresseerd in wat onze meisjes doen en werken ze zelfs soms tegen.
Maar met haar komt er een nieuwe wind en een andere visie binnen en zij wil de oude staf langzaam gaan vervangen, vernieuwen! Er zitten ook echt hele oude dames daar.
Goed nieuws dus voor de kinderen.

En misschien voor ons ook. Ergens speelt de gedachte dat onze meisjes dan t.z.t. in aanmerking zouden kunnen komen voor een vaste baan in het weeshuis! Alhoewel Truus mij meldde dat familie en bekenden altijd staan te trappelen als er banen vrij komen. Familie van de directeur wel te verstaan.
We wachten het af...

Allereerst is het belangrijk om onze meisjes nog een jaar in dienst te kunnen houden. Vooral voor de peuters. De meeste kleuters gaan inmiddels naar school 's ochtends, dus die krijgen daar ook opvang. En 's middags nog een paar uur via ons.

De peuters, die ik vorig jaar in de spijlenbedjes aantrof, lopen nu allemaal en hebben in het nieuwe huis veel ruimte. Zij hebben alleen onze meisjes die zich om hen bekommeren.

Dus lieve mensen, nog eenmaal het gironummer: 1766153.

En natuurlijk komt nog iedere keer de vraag “wanneer kom je weer?” Voorlopig niet in ieder geval, want het is de komende maanden zomer en dan is het echt heet daar. Rond de 40 graden! Maar wie weet...
Ik houd jullie op de hoogte.

In verbondenheid,
Rina Vromans