Mijn Iran Project

Site Menu

Iran Project
-
-
-
- Tweede trip
-
-
-
-
-
-
-
-

November 2004

Inmiddels ben ik alweer 2 weken terug van mijn 2^e reis naar Iran en wil ik jullie even bijpraten.

Deze reis was helemaal anders als mijn eerste reis. Deze keer landde ik in gespreide bedjes.

In Kerman stonden Truus en Ebraim mij op te wachten en ik kon bij hen logeren zo lang als ik in Iran was. Het zijn hele aardige en hartelijke en gevoelige mensen. Ik voelde mij helemaal op mijn gemak bij hen en zij ook bij mij.

Voor vertrek had ik me voorgenomen om heel goed voor mezelf te zorgen, want de vorige keer had het me te veel gekost.

De eerste dagen dat ik er was, kwam iedereen die ik de vorige keer had ontmoet (vrienden via Florian die ook tot Truus' vriendenkring behoren) mij begroeten tot mijn verrassing. Iedereen vond het zo leuk dat ik er weer was en ik voelde me zo opgenomen in hun warmte en kring. Het zijn echt hartelijke mensen, die Iraniers. Gastvrij zoals alleen oosterlingen dat zijn. Maar ook open en geinteresseerd. Ze proberen te overleven in een land waar een kleine groep fundamentalistische religieuzen de dienst uitmaken. Daar hebben zij het ook moeilijk mee. Ik heb geprobeerd de politiek terzijde te laten, maar dat viel niet mee als ze hier in Nl. iemand dood schieten op straat en als ondertussen Arafat ligt dood te gaan! Dat alles de hele dag op euronieuws-tv.!!!!

Mijn ‘werk’ was deze keer anders als de eerste keer. Toen heb ik echt keihard gewerkt in het weeshuis met de kinderen, met de leidsters en de staf. Allemaal om een voet aan de grond te krijgen en mij bekend te maken. Deze keer werd ik met egards ontvangen en verwelkomd. Want, inmiddels is er een heleboel veranderd in de huisvesting van het weeshuis en zijn er 4 jonge vrouwen door ons in dienst genomen!!!!!!!! Mede dankzij jouw bijdrage kunnen we die een jaar lang betalen. Fantastisch!!!!

Deze vrouwen werken 's ochtends 3 uur met de peuters en 's middags 3 uur met de kleuters. Moet je je voorstellen wat een AANDACHT dat betekent voor die kleintjes. Tijd om ze vast te houden, te knuffelen, met ze te spelen en ze te ZIEN. Ik vind het zo'n fijne gedachte dat deze kinderen nu voelen dat ze niet een nummer zijn, maar gezien worden en aandacht krijgen. Dat is helend.

Ik kon dus deze keer steeds even binnenlopen, wat knuffelen hier en daar, wat mee doen en het dan ook weer aan de nieuwe leidsters overlaten. Er was veel te overleggen met Truus en Mehra. Truus regelt de financien, de maandelijkse betaling van de meisjes en zij houdt ook een oogje op de uren en is aanspreekpunt voor hen. Mehra, de kinderpsychologe, houdt zich met de inhoud van hun werk bezig. Zij organiseert thema-middagen en geeft praktische tips. Zij probeert ook de werkneemsters van het weeshuis te betrekken bij onze aktiviteiten. Daarvoor hebben we plannen gemaakt en ideeen uitgesproken. Af en toe betreur ik het zeer dat ik de taal niet spreek, want ik zou oh zo graag zelf hieraan meewerken. Het begeleiden van die meiden bv.!!!! Of de kontakten met het weeshuis onderhouden

Maar dat moet ik overlaten en het is bij Truus en Mehra in goede handen. Wij houden hierover kontakt via de mail en zijn een trio-team!

De meisjes waren natuurlijk heel benieuwd naar mij. Een vreemde westerse vrouw die hen betaalt. Voor hen is het allemaal maar raar. Maar ze lieten weten dat ze het heel leuk vinden om voor ‘ons’ projekt te werken en we vormen nu echt een team met zijn allen! Dat is belangrijk, dat zij voelen dat ze meewerken aan iets goeds en dat wij dat op prijs stellen. Ten afscheid zijn we met elkaar gaan eten, wat ze erg leuk vonden en waardeerden.

Voor de duidelijkheid: dit projekt vindt plaats in het weeshuis in Kerman. Kerman is een grote stad, 200 km. van Bam. Dit weeshuis heeft na de aardbeving heel veel kinderen opgenomen. Toen ik er in mei was, zat het huis bomvol en was het tamelijk chaotisch. Zie mijn vorige verslag. Nu was het anders. Er was veel meer rust. Inmiddels zijn de peuters en baby's verhuisd naar een nieuwe plek. De kleuters, de grootste en meest zorgelijke groep, heeft nu veel meer ruimte en is in tweeen gedeeld. Een groot deel gaat inmiddels ook 's ochtends naar school.Er zijn nu slaapkamers met 8 bedjes en we hebben ze nog maar eens op het hart gedrukt om ieder kind een eigen bed te geven en niet zomaar ergens neer te leggen. Dan heb je als kind toch een eigen plekje, een klein veilig plekje wat van jou is. Ze zouden dit proberen...

Deze keer ben ik ook in Bam geweest. Dat was na bijna een jaar, nog erg schrikken. De stad ligt nog steeds plat, geen huis staat nog overeind. Hele wijde straten met bomen, die wonderwel bijna allemaal zijn blijven staan, maar aan de kanten van de straten geen huizen, maar puin. Truus vertelde dat er inmiddels enorm veel puin is afgevoerd, terwijl ik vond dat er nog heel veel lag. Maar het leven breekt overal weer door. Wat is dat toch een sterke kracht: levenskracht! Overal zag ik kleine winkeltjes opgebouwd uit resten van vanalles waar weer gehandeld werd en bv.groenten en kleren verkocht. Naast huizen in puin staan tenten, waar mensen in wonen terwijl ze hun huis weer proberen op te bouwen. Op veel plekken gebeurt niets omdat alle inwoners dood zijn. Vreemden met minder goede bedoelingen eisen soms zo'n huis/plek op, totdat de buren ingrijpen en aantonen dat het niet de voormalige eigenaren zijn.

Er moet nog ongelooflijk veel werk verzet worden daar, maar het beweegt en leeft weer.

Ik heb 4 plekken bezocht waar Mehra meteen na de aardbeving straat-opvang gestart is voor de loslopende kinderen. Er wordt geprobeerd containers te regelen die als een soort leslokaal dienst kunnen doen. Op een plek wordt daar al gebruik van gemaakt en zaten binnen kinderen te kleien en te tekenen. Er waren boekjes en er was een goede sfeer. Ongelooflijk wat ze daar doen met zo weinig middelen. Op een andere plek lag alleen een kleed op de grond buiten met wat speeltjes.

Maar overal blije gezichtjes en ook werd ik toegezongen en uitgezwaaid! Een vreemde ervaring die mij ook verwarde.

De vorige keer heb ik al een bijdrag kunnen leveren door een (kleine) auto vol speelgoed en tekenmateriaal erheen te sturen en nog geld bij Mehra achter te laten voor meer.

Deze keer heb ik besloten dat ik het geld wat ik nog over heb (na aftrek van wat aan onze meisjes een jaar betaald wordt) aan Mehra haar werk in Bam zal schenken. Zij is geheel afhankelijk van schenkingen om bv. de jonge vrouwen die de opvang doen, een klein beetje te kunnen betalen. Dat is iedere maand weer afwachten. En natuurlijk is er steeds materiaal nodig. Dat leek me een goede besteding, want ik ben bang dat het nog lang zal duren voordat er weer schooltjes gebouwd worden en er weer een soort infrastruktuur opgebouwd is in Bam.

Heel tevreden ben ik teruggekeerd in Nederland. In korte tijd is veel gerealiseerd, besef ik.

Mijn laatste avond in Kerman had Truus alle buren en vrienden uitgenodigd op de thee en kwamen mensen mij (tot mijn grote verbazing) bedanken voor ‘wat ik voor hun land deed’ en kreeg ik geschenken mee voor thuis! Heel erg ontroerend vond ik dat.

En natuurlijk kwam van iedereen de vraag: wanneer kom je weer?

Dat laat ik voorlopig maar weer in het midden.

Lieve mensen, nogmaals bedankt en wie weet, kom ik volgend jaar nog eens aankloppen om ons projekt een jaar te kunnen verlengen.