Berichten uit Iran

Site Menu

Iran Project
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
- Berichten uit Iran
-

-

26 januari 2006

Ingekorte versie.

Rina, hallo,

Je gedachte om naar Kerman toe te komen vind ik een heel goed idee. Met het einde van het project slechts niet meer dan een half jaar verder weg, moet jij natuurlijk de beslissing nemen om het project te beëindigen of om misschien toch langer door te gaan. Die beslissing kan niet veel langer uitgesteld worden, en de tijd staat niet stil. Ik kan me best voorstellen dat het je zwaar op het hart ligt om een definitieve punt te zetten achter je inspanningen voor de weeskinderen in Kerman.

Het voorbeeld van aanpak wat we er neer hebben gezet, overtrof de doelstelling van het project, dat zich beperkte tot de aardbevingsweesjes. Die zijn nu grotendeels opgenomen in gezinnnen en nauwelijks meer aanwezig in de Kermanian en Madar weeshuizen. De huidige problemen in de weeshuizen staan los van de Bam aardbeving en zijn op zich zelf zwakke motivatie voor verdere steun van je achterban. Jij hebt je beperkingen. Ik heb in de loop van de tijd verschillende malen de directrices van beide weeshuizen aan dit feit herinnerd, om de tijdelijke aard van de hulpverlening via jou te benadrukken.

De weeshuizen zullen in de toekomst toch zelf een weg moeten vinden om met de extra en de soort hulpverlening die ze via ons project hebben verkregen, door te kunnen gaan. Hopelijk is de ervaring van het verschil tussen “voor dat Rina er was” en “nadat Rina kwam” uitgegroeid tot een sterke drijfveer om meer energie te steken in het aanpassen en opnemen van nieuwe werk en beleids methoden. De ‘vruchtbare’ samenwerking die zich via het project ontzwikkeld heeft tussen de ngo en de weeshuizen is hiervan al een tastbaar resultaat.

Tot zover Truus’ laatste berichten.